Jakie są koty długowłosowe

Jakie są koty długowłose – rasy

Istnieje kilka odmian kotów długowłosych. Poznaj odmianę domową, Ragamuffin i Maine Coon, a także koty perskie i Selkirk Rex. W tym artykule przedstawimy definicje każdego z typów kotów długowłosych. Pomimo nazwy, każdy kot ma unikalną osobowość. Aby zrozumieć każdy typ kota długowłosego, należy najpierw dowiedzieć się o jego pochodzeniu. Jego przodkowie zostali sprowadzeni z Persji około 1620 roku.

Prezentowana treść powstała dzięki współpracy z klubpudla.pl

Długowłose koty domowe

Domowe koty długowłose mają szeroki wachlarz cech charakterystycznych. Koty te są stosunkowo zdrowe i nie doświadczają takich problemów zdrowotnych jak wiele innych ras. Jest to dobra wiadomość dla Ciebie, ponieważ nie musisz się martwić o płacenie wysokich rachunków za leczenie kota. Ponadto koty te nie zapadają na żadne problemy zdrowotne charakterystyczne dla swojej rasy, takie jak wirus białaczki kotów. Pomimo dużej populacji, koty domowe długowłose borykają się z pewnymi problemami zdrowotnymi.

Konieczne jest codzienne dostarczanie kotu domowemu długowłosemu świeżej wody. Chociaż koty wolą przebywać w pobliżu ludzi, potrzebują co najmniej 20 minut aktywności fizycznej każdego dnia. Możesz im to zapewnić, kupując interaktywne zabawki, które zachęcą kota do zabawy z nimi. Zabawki z piór i wskaźniki laserowe to doskonały wybór dla tych zwierząt. Kiedy kot nauczy się nowej sztuczki, możesz go nagrodzić, dając mu smakołyk.

Najważniejszą rzeczą, o której należy pamiętać przed kupnem kota domowego długowłosego, jest jego osobowość. Domowe koty długowłose mogą mieć bardzo zróżnicowane osobowości i zazwyczaj są dość łagodne. Jeśli szukasz przyjaznego towarzysza, musisz kontrolować swoje oczekiwania. Koty te potrafią być skore do zabawy i towarzyskie, ale nie są doskonałe w kontaktach z innymi zwierzętami. Dla tych, którzy nie mogą się doczekać, aby nawiązać więź ze swoimi zwierzętami, możesz znaleźć kota domowego długowłosego, który będzie dla Ciebie odpowiedni.

Selkirk Rex

Kot selkirk rex jest puszystym, miłym kotem. Jego długie włosy są łatwe do układania i występują w wielu kolorach. Rasa ta jest również znana jako “kot w owczej skórze” ze względu na swój uroczy charakter i wygląd przypominający misia. Są bardzo przyjazne i uwielbiają kontakt z ludźmi i innymi zwierzętami domowymi. Rasa ta najlepiej nadaje się dla właścicieli, którzy mogą zapewnić swojemu kociemu przyjacielowi dużo towarzystwa.

Selkirk rex ma wełnistą sierść z pomarszczonymi wąsami i okrągłą głowę. Mogą być krótkowłose lub długowłose, w każdym kolorze i wzorze, jaki można sobie wyobrazić. Chociaż koty te zrzucają niewielką ilość sierści, nie wymagają codziennego szczotkowania. Właściciele powinni jednak szczotkować ich sierść co tydzień, aby usunąć nadmiar włosów. Koty rasy Selkirk rex są bardzo chętne do zabawy i przyjazne, dlatego są doskonałymi zwierzętami domowymi dla rodzin z dziećmi.

Pochodzenie rasy Selkirk Rex jest nieznane, ale uważa się, że inspiracją dla jej nazwy była postać Miss DePesto, słynnej postaci z serialu telewizyjnego “Moonlighting”. Newman wykorzystał kocięta o falistej sierści, starając się stworzyć nową rasę kotów długowłosych. Pierwotnie rasa ta nosiła nazwę kotów szkockich długowłosych, choć niektóre z tych kotów mają również krótką sierść.

Ragamuffin

Jeśli szukasz wiernego i czułego kota, nie szukaj dalej niż rasa Ragamuffin. Koty te uwielbiają się przytulać, leżeć na Twoich kolanach, a nawet bawić się z Tobą, jeśli im na to pozwolisz! Ragamuffiny dobrze dogadują się z dziećmi i innymi zwierzętami domowymi i dobrze radzą sobie w domach, w których przebywają wyłącznie w pomieszczeniach zamkniętych. Jeśli zastanawiasz się nad kupnem jednego z tych kotów, musisz się upewnić, że wiesz o nich wszystko, zanim zabierzesz je do domu.

Czytaj więcej:   Co zrobić gdy kotu śmierdzi z pyska

Ragamuffiny mają kwadratowy kształt i ważą średnio od 10 do 15 funtów. Samce mogą być nieco większe od samic. Ich sierść jest dostępna w nieskończonej gamie kolorów. Kocięta rasy RagaMuffin zaczynają być białe i stopniowo nabierają koloru. Rosną aż do około czwartego roku życia. Ragamuffiny mają muskularne ciało, długi ogon i pulchną, zaokrągloną głowę. Mają również wydatne podgardle, które występuje u samców.

Ponieważ Ragamuffiny są kotami długowłosymi, wymagają cotygodniowego czesania. Mogą mieć również skłonność do otyłości. Aby temu zapobiec, należy uważnie kontrolować ilość przyjmowanego przez nie pokarmu i skonsultować się z lekarzem weterynarii. Dobra polisa ubezpieczeniowa dla kotów długowłosych może pokryć koszty opieki weterynaryjnej. Zanim jednak zdecydujesz się na zakup Ragamuffina, pamiętaj, aby wziąć pod uwagę ogólny stan zdrowia swojego kota.

Maine Coon

Jeśli zastanawiasz się nad kupnem nowego kota, być może zastanawiasz się, czy Maine Coon to koty długowłose, czy nie. Maine Coon jest większy niż kot domowy długowłosy, zwłaszcza samce. Te dwa koty mają wiele podobieństw, ale są też na tyle odmienne, że można je od siebie odróżnić. Niezależnie od tego, czego szukasz u kota długowłosego, Maine Coon może być wspaniałym dodatkiem do Twojego domu.

Na początku XX wieku kot Maine Coon wypadł z łask na rzecz czarującego persa. W 1959 roku CFA ogłosiła nawet wyginięcie tej rasy, ale entuzjaści nadal hodowali je na terenach wiejskich Nowej Anglii. Znana hodowczyni kotów Maine Coon, pani Ethelyn Whittemore, skrupulatnie rejestrowała swoje koty. Koty pani Whittemore zostały następnie nabyte przez inne hodowle zainteresowane tą rasą, a w 1976 roku otrzymały status championów w CFA.

Ryzyko zdrowotne związane z kotami Maine Coon jest minimalne, ale mają one pewne potencjalne problemy medyczne. Genetyczna choroba serca zwana kardiomiopatią przerostową powoduje stopniowe pogrubienie ścian serca. Chociaż jest mało prawdopodobne, aby doprowadziła ona do śmierci, może spowodować osłabienie mięśni kota i uniemożliwić ich prawidłowy rozwój. Z kolei koty domowe długowłose są zdrowsze od swoich odpowiedników z Maine, ale nadal borykają się z powszechnymi kocimi problemami zdrowotnymi. Należą do nich choroby dolnych dróg moczowych, problemy z oczami i sercem.

Persy

Jednym z najczęstszych problemów zdrowotnych kotów jest zakaźne zapalenie otrzewnej kotów, wirus, który może oddziaływać na układ odpornościowy kota i powodować poważne uszkodzenia. Szczególnie podatne na tę chorobę są koty perskie, u których dochodzi do obrzęku i uszkodzenia naczyń krwionośnych oraz narządów żołądka i jelit. Niektóre badania krwi na obecność koronawirusów umożliwiają wykrycie wirusa, ale ich zakres jest ograniczony i nie pozwalają one na odróżnienie wirusów szkodliwych od nieszkodliwych.

Umaszczenie kota perskiego jest szczególnie efektowne i występuje w sześciu różnych kolorach. W stanie spoczynku wzór ten wydaje się jednolity, ale po otwarciu ujawnia się zaskakująco biały podszerstek. U kotów rasy perskiej dymnej często można zauważyć białe kępki uszu i futerko. Idealna równowaga między podszerstkiem a okrywą włosową jest przejściowa i widoczna tylko przez sześć do ośmiu tygodni w roku. Ponadto, dymny kot perski ma piękne miedziane oczy, które w otoczeniu dymu wyglądają jak płonący żar.

Czytaj więcej:   Kot nebelung - opis rasy

Kot perski to średniej wielkości, krępa rasa, znana z dużej głowy, płaskiej twarzy i gęstego podszerstka. Rasa ta wywodzi się z Persji, ale istnieje znacznie dłużej niż 125 lat. Koty długowłose po raz pierwszy pojawiły się w Europie w połowie późnego wieku 1500, przywiezione przez karawany fenickie i rzymskie z Persji. Gen długich włosów powstał spontanicznie w populacji kotów w zimnych, górzystych rejonach Persji.

Kot himalajski

Kot himalajski jest egzotyczną krzyżówką ras perskiej i syjamskiej. Jednolite kolory ciała i spiczasta twarz kota himalajskiego sprawiają, że jest on uroczym zwierzęciem rodzinnym. Na początku lat 30. ubiegłego wieku Virginia Cobb i dr Clyde Keeler eksperymentowali z różnymi rasami, aby stworzyć kota hybrydowego. Pierwszy kociak himalajski został nazwany Newton’s Debutante. W wyniku tego eksperymentu powstał pierwszy długowłosy himalajczyk, a rasa zyskała uznanie.

Kolor sierści himalajczyka jest główną cechą odróżniającą go od jego perskiego kuzyna. Kolor ten jest odmianą genu odpowiedzialnego za albinizm, który pochodzi z rasy syjamskiej. Kolor jego sierści stopniowo zmienia się z białego na kolor w najchłodniejszych partiach ciała. Pozostała część ciała pozostaje biała, a czasem ciemnieje. Jego sierść może być jednolita, nakrapiana lub o innym wzorze.

Kot himalajski jest atrakcyjnym kotem średniej i dużej wielkości o gęstej i lejącej się sierści. Sierść ma krótki ogon i jest zazwyczaj przycinana tak, aby pasowała do ciała. Sierść kota himalajskiego jest gęsta i gruba, z podszerstkiem, który może ulegać zmatowieniu. Dlatego też pielęgnacja jest niezbędna, aby utrzymać kociaka himalajskiego w czystości i zdrowiu. Ważne jest, aby posiadać wiedzę i doświadczenie potrzebne do właściwej pielęgnacji kota himalajskiego.

Pixiebob

Pixiebob to wyjątkowa rasa kotów, które wyglądają i zachowują się jak dzikie, nakrapiane żbiki. Są bardzo spokojne i przyjazne, a ich utrzymanie jest bardzo proste. Niełatwo je jednak znaleźć i mogą być drogie. Z tego powodu są często adoptowane jako zwierzęta domowe. Poniżej wymieniono niektóre cechy charakterystyczne Pixieboba. Poniżej podano kilka rzeczy, o których należy pamiętać, jeśli rozważasz adopcję tego psa.

W przeciwieństwie do innych ras długowłosych, Pixie Bob są tolerancyjne w stosunku do obcych. Uwielbiają zabawy i spotkania towarzyskie z ludźmi, ale nie są przesadnie przyjacielskie ani wymagające. Pieski Pixie Bob są bardzo inteligentne i potrafią nauczyć się różnych sztuczek, takich jak przybijanie piątki czy skakanie przez obręcze. Mimo to, szkolenie bobasa pstrokatego wymaga cierpliwości i konsekwencji. Niezbędne jest pozytywne wzmocnienie.

Rasa Pixiebob istnieje od połowy lat 80. ubiegłego wieku. Podobno powstała w stanie Waszyngton w 1986 r., kiedy to kot ze stodoły połączył się z dzikim żbikiem. Badania DNA wskazują jednak, że w pierwotnej mieszance nie było dzikiego kota. Rasa została nazwana na cześć Carol Ann Brewer, która stworzyła ją poprzez kojarzenie Pixieboba z innymi kotami o naturalnie ogoniastych ogonach. W 1998 r. Międzynarodowe Stowarzyszenie Kotów (International Cat Association) uznało rasę Pixiebob za kota wzorcowego.